O tym przeczytasz w artykule:
W lutym 2003 roku doszło do jednej z najbardziej spektakularnych kradzieży w historii. W samym sercu diamentowej dzielnicy Antwerpii, gdzie przechowywane są jedne z najcenniejszych klejnotów świata, zuchwała grupa przestępców zdołała sforsować zabezpieczenia uważane za nie do pokonania i wynieść kosztowności warte nawet 100 milionów dolarów.
Planowanie napadu
Mózgiem operacji był Leonardo Notarbartolo, włoski handlarz diamentami i doświadczony złodziej. W 2001 roku wynajął biuro w Antwerp Diamond Center, co pozwoliło mu uzyskać dostęp do wnętrza budynku oraz zapoznać się z jego systemem zabezpieczeń. Notarbartolo przez dwa lata studiował mechanizmy ochronne i wykonywał zdjęcia skarbca przy użyciu miniaturowej kamery.
Według jego relacji, do napadu zwerbował go anonimowy handlarz diamentami, który przygotował pełnowymiarową replikę skarbca, by umożliwić złodziejom przećwiczenie każdego etapu włamania. Policja nigdy nie znalazła dowodów potwierdzających istnienie tej osoby, a wielu uważało to za część linii obrony Notarbartolo.
Przełamanie zabezpieczeń
Antwerp Diamond Center posiadało skarbiec położony dwa piętra pod ziemią i zabezpieczony dziesięcioma warstwami ochrony. Znajdowały się tam m.in. radar dopplerowski, czujniki podczerwieni, pole magnetyczne, zamek o milionach kombinacji oraz system sejsmiczny reagujący na wszelkie wstrząsy.
W nocy z 15 na 16 lutego gang przeszedł przez wszystkie zabezpieczenia niemal bezbłędnie. Użyli pianki izolacyjnej do zakrycia czujników ruchu i aluminiowej płytki, aby zneutralizować pole magnetyczne zamka. Co zaskakujące, w metalowej skrzynce obok drzwi znaleźli główny klucz do skarbca, co znacznie ułatwiło im zadanie. Po wejściu do wnętrza otworzyli 109 skrytek depozytowych, używając specjalnie skonstruowanej wiertarki, a następnie wynieśli worki wypełnione diamentami, złotem, klejnotami i gotówką w różnych walutach.
Przez dwie godziny rabusie metodycznie opróżniali skrytkę po skrytce, posługując się latarkami jedynie na ułamki sekund, aby uniknąć detekcji. Po opuszczeniu skarbca zabrali ze sobą kasety monitoringu i zniknęli bez śladu. Napad został odkryty dopiero w poniedziałek rano, kiedy właściciele skrytek przybyli do pracy.
Feralna ucieczka i błąd, który kosztował wolność
Plan zakładał, że Notarbartolo i jego wspólnik Pietro Tavano (znany jako “Speedy”) po napadzie spotkają się w Mediolanie, aby podzielić łup. Jednak w trakcie podróży do Włoch popełnili fatalny błąd. Zatrzymali się na odludnym terenie w Belgii, aby spalić torbę z dowodami. Speedy, spanikowany i przekonany, że są ścigani, rozrzucił jej zawartość po ziemi. Nie zebrawszy śmieci, odjechali, pozostawiając na miejscu kluczowe dowody, w tym fragmenty kaset wideo, rachunki oraz diamenty.
Teren należał do Augusta Van Campa, który następnego dnia odkrył porzucone dowody i powiadomił policję. Po analizie materiałów funkcjonariusze szybko powiązali napad z Notarbartolo, którego numer telefonu znaleziono na jednym z dokumentów.
Policja przeszukała jego mieszkanie, znajdując ukryte diamenty i inne dowody świadczące o jego udziale w kradzieży. W wyniku procesu Notarbartolo został skazany na 10 lat więzienia, a pozostali członkowie gangu otrzymali wyroki po 5 lat.
Gdzie zaginęły diamenty?
Do dziś nie odnaleziono większości łupu. Notarbartolo twierdził, że skradziono jedynie diamenty warte 20 milionów dolarów, a reszta została ukryta przez nieznanego handlarza diamentami, który rzekomo zlecił napad. Policja jednak nigdy nie znalazła dowodów potwierdzających tę wersję.
Sprawa do dziś budzi wiele pytań i spekulacji. Czy napad był rzeczywiście zaplanowany przez wysoko postawione osoby z branży diamentowej? Czy był to w rzeczywistości przekręt ubezpieczeniowy? Jedno jest pewne: Antwerp Diamond Heist pozostaje jedną z najbardziej zuchwałych i tajemniczych kradzieży w historii.
